Δες μικρό μου,είναι απλό..Αν δεν αφεθείς στη ζωή τη δική μου,θα αφεθείς στη ζωή κάποιου άλλου.Κι άμα δεν μπορείς να με εμπιστευτείς,θα εμπιστευτείς κάποιον άλλον.Το θέμα είναι ότι θέλει δύο και ότι αυτός που ψάχνεις για να χαρείς θα είναι ο ίδιος βλάκας που θα σε κάνει και να κλάψεις.Όπότε,αμα δεν σου μοιάζω κ γώ για τόσο τσόγλανος ,πάρε το ρίσκο και έλα και δες αν όντως είμαι ή όχι.Θα 'χεις μάθει τουλαχιστον μια αλήθεια για ένα βλάκα.Και θα 'χεις ζήσει και λιγάκι αγάπη.Έχουν ξαναγαπήσει τα λακάκια σου?

"Σ'αρέσει να πονάς και αυτό μου αρέσει σε 'σένα"
"Σα να θέλεις τη ζωή σου βγαλμένη από ερωτικό δράμα"

Κάνω πολύ παρέα τώρα τελευταία με κάτι φωτογραφίες και κάνα δυο τραγουδάκια.Μάλλον νιώθω λιγάκι μόνος,αλλά κι αυτό συνήθως τις ώρες που είμαι κουρασμένος.Φταίει που στερούμαι μορφών που μπόρεσαν και παντρεύτηκαν το ενδιαφέρον μου.Η ίδια ανθρώπινη ιστορία δηλαδή..Η ίδια αποπνυκτική ματαιοδοξία..
Θέλω να δω μέχρι πότε θα αντιδρώ υγιώς με όλο αυτό εδώ το συνοθίλευμα αποθυμένων.Μέχρι πότε θα με λυτρώνει η μουσική και η ψωνίστική μου φύση.Χώρια που έχει αρχίσει ήδη να με τρομάζει η απερίσκεπτη αλκοολική μου ειλικρίνια.Και σιχαίνομαι που με πιάνουν και οι νευραλγίες μου

Η διαστροφική πλευρά του εαυτού μου,αρέσκεται στο ρόλο του ανικανοποίητου ταμπελοποιημένου κυνηγού. Η διαστροφική πλευρά του εαυτού μου,αρέσκεται να επιδυκνύει τη θλίψη της απόρριψης στα-επιβιώσαντα της ερωτικής πάλης-θύματα.Η διαστροφική πλευρά του εαυτού μου,ηδονίζεται με την άσκοπη επιμονή στους υπερστολισμένους εκ της ανάγκης στόχους.Η διαστροφική πλευρά του εαυτού μου,δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με την αντιερωτική άποψη της.

Δεν είναι ότι πιο ειρωνικό να σε έχω απέναντι και να μη μπορώ να σ άγγίξω?Να σε βλέπω και να μη πρέπει να σε κοιτάξω?Να σ'ακούω με ψεύτικη κατανόηση?Να παλεύω να μη σ'ακουμπήσω καταλάθος?Να ελπίζω ενώ εχω χάσει προ πολλού το παιχνίδι?
Δεν είναι ότι πιο ειρωνικό να μου δείχνεις πως δεν πάχυνες και γω να μην επιτρέπεται να αγγίξω το δέρμα σου?Δεν είναι άδικο να καταπνίγω αυτήν την έλξη σε εναλλακτικές?

Είναι πραγματικά εξευτελιστικό να κυνηγάς ένα σάββατο βράδυ.Προσπάθησα πάρα πολυ να γίνω όμορφος σήμερα και δεν άξιζε να γυρίσω σπίτι τόσο νωρις.Είναι,βέβαια, χαζό που το κυνήγι λαμβάνει χώρα μόνο νυχτερινές ώρες αλλά είναι και μονοδρομική επιλογή...Στο φως της μέρας είμαι πιο ντροπαλός και δεν πίνω αλκοόλ πριν σκοτεινιάσει.

Θα πρέπει να γράψω κάτι απλό για να το καταλάβει το μωρό μου.Στο μωρό μου δεν αρέσουν τα πολύπλοκα πράγματα.Το μωρό μου είναι από άλλον πλανήτη και του αρέσει μόνο να γελάει και να του κάνουν τα χατίρια.Το μωρό μου όταν στεναχωριέται πηγαίνει στο μπάνιο και ξερνάει και μετά φοβάται που ζαλίζεται και με παίρνει τηλέφωνο.Του αρέσει να περπατάμε στο δρόμο και να κοιτάει άλλους αντρες γιατί έχει ανάγκη από επιβεβαίωση.

Στο μωρό μου αρέσουν οι βόλτες στην αγορά,η δίαιτα,τα κορν φλέικς και σιχαίνεται τα φαρδιά μου ρούχα.Θα ήθελε να μην είχα κοιλίτσα,να είχα κάνει εμφύτευση στο πηγούνι και να ήμουν λίγο πιο βίαιος στο κρεβάτι.Το μωράκι μου έχει ανάγκη από δωράκια και του αρέσει να μαλώνουμε όταν βγαίνουμε έξω μόνοι μας. Το μωράκι μου όλο ξεχνάει να μου πάρει μια οδοντόβουρτσα και δεν μου αλλάζει ποτέ πετσέτα στο μπάνιο.

Στο μωρό μου δεν αρέσει να χάνει μαθήματα για μένα.Ούτε να πουλάει τους φίλους του για μένα. Το μωρό μου αποφάσισε να φύγει στο εξωτερικο και να με αφήσει για έξι μήνες μόνο.Του αρέσει να αλλάζει την ημερομηνία αναχώρησής από την αγκαλίά μου και να με αφήνει νωρίτερα για να κάνει έκπληξη στη μαμά του.Του αρέσει να αλλάζει τελευταία στιγμή την ημερομηνία επιστροφής του και να'ρχεται μέρες μετά.

Στο μωρό μου δεν αρέσει να ακούμε τη μουσική μου μαζί και δεν συμπαθεί τους φίλους μου.Δεν του αρέσει να βλέπουμε ταινίες και πάντα μου κάνει έρωτα αφού τελειώσουν τα βραδυνά του σίριαλ.Το μωράκι μου δεν βάζει κάρτα στο κινητό ακόμα κι όταν το ζητάω επίμονα και μου κάνει αναπάντητη για να το πάρω εγώ όταν κρατάω μούτρα.Στο μωράκι μου αρέσει να τσατίζεται ακόμα και με τα πιο ασήμαντα πράγματα.

Στο μωράκι μου αρέσει που ροχαλίζω

Το σημείο μηδέν..είναι μάλλον εκείνο το σημείο όπου ξαφνικά βρίσκεσαι στην άκρη του χάρτη,σε ένα παρακμιακό καφέ,μόνος αλλά με κόσμο,με μία αξαναγκαστική βραδυνή υποχρέωση να περιμένει,πίνοντας coca cola με καλαμάκι ριγωτό,να ψάχνεις για ένα σημείο επαφής και το μόνο που βρίσκεις να είναι ανασφάλεια..μάλλον είναι η πίσω πλευρά των πραγμάτων αυτή..όπου όλα ξαφνικά αποκτούν ένα συνθετικό ματαιότητας και κάθε ίχνος ελπίδας φεύγει από τη δική σου ζωή και-απ'όσο έχω μάθει- επισκέπτεται τις ζωές άλλων.
Όλοι κάνουν λάθη.Όλοι άφησαν τους λάθος ανθρώπους να φύγουν.Όλοι έχουν στιγμές αδυναμίας.Κανείς δε ξέρει να κυνηγάει με το σωστό τρόπο τον σωστό άνθρωπο.Αφού..δε γνωριζόμαστε..

Μόλις με έβρισε κάποιος που δε με ξέρει..μου άξιζε..και πριν δύο μέρες με είδε μία τύπισα και το βαλε στα πόδια..ούτε αυτή με ήξερε..το πρωί,ένας φαντάρος με είπε ψυχοπαθή..χτες,ο άνθρωπός μου με αποκάλεσε τρελό..πριν ένα χρόνο,ο κουρέας μου μου είπε ότι χρειάζομαι ψυχίατρο..ο παπαγάλος μου δε μου δίνει σημασία και απορώ γιατι είναι απλά ένα πουλί..οι όμοιοί μου θεωρούν ότι είμαι καμμένο χαρτί και αγευστος..ο διοικητής μου με αντιμετωπίζει σαν κλαδευτήρι και ο βενζινάς μου θέλει να μου σπάσει τα μουτρα για να πάρει τα χρωστούμενα..ο άνθρωπός μου με έχει για σίγουρο και οι φίλοι μου μου λένε πως απλά έχω χάσει το δρόμο μου..

Η συνταγή της δικής μου της ματαιοδοξίας είναι σαν όλες τις άλλες.Συμπεριλαμβάνει την επικυριαρχία ενός μικροφώνου,την μεταθάνατον καταξίωση,το κορμί ενός κολυμβητή και την καλύτερη εηυπηρέτηση στις δημόσιες υπηρεσίες.Προυποθέτει την ύπαρξη μίσους για τους παπαράτσι,τεράστιο αριθμό χριστουγεννιάτικων καρτών,θητεία γραφείου στην αεροπορία και ένα παγκόσμιο ρεκόρ στα 200μ.Προαπαιτεί ξαφνικό πλουτισμό,δυο γαλάζια μάτια και μια βίλλα οργίων.Στα συστατικά δεν χρειάζεται να προστεθεί μια ήδη κατεστραμένη ερωτική ζωη και το κρυφό εσωτερικό μου δράμα.

Απολαμβάνω τη συνήθεια μου να καπνίζω,με την ίδια ευχαρίστηση που απολαμβάνω να τρώω την καθημερινή μου στρατιωτική βάφλα.
Διαθέτω έναν εκνευρισμό, διότι το γραπτό μου αυτό φορά παραλλαγή και δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό μέσα σ'ένα δάσος κωνοφόρων.
Παρ'όλα αυτά τραυματίζω τη ροή του στυλού μου στις ίνες του κωλόχαρτου και νιώθω την ιερότητα της ανορθωτικής μου τέχνης.

Προσπαθώ δύο μέρες τώρα να καταλάβω αν αυτό το ξύλο είναι ερωτογενές ή απλά παιχνιδιάρικο.Και τί όμορφη αποκάλυψη θα ήταν αν πίσω απ'όλα αυτά τα βλέμματα και τον πόνο κρυβόταν η ανάγκη για συνύπαρξη και σαρκική λαγνεία..Αλλά πως ξεθάβεις το αντικοινωνικό απ'το κομπλεξικό?Ή πως ξεπερνάς το φοβικό απ'τον υπερεαυτό σου?..Κι αν υποθέσεις πως είσαι υποχρεωμένος να συμβιβαστείς μ'ένα αναποτελεσματικό βραχυχρόνιο μέλλον,αξίζει να υποστείς ένα αβέβαιο και ανασφαλές χρονοβόρο περίμενε?Κι αν ναι,πώς?Κι αν επιτέλους καταφέρεις και συμβιβαστείς με την αδυναμία εξόρυξης μιας προφορικής αλήθειας,δε θα είναι ειρωνική η μετέπειτα εμμονή σου στην πίστη του τυχαίου και του μοιραίου?

Δε θα μπορούσα να γράψω παγκοσμίου βεληνεκούς ερωτικό ποίημα.Μπορώ όμως να ειρωνευτώ με τον πιο τέλειο τρόπο όποιον με πληγώσει.

Δε βγαίνει νόημα.Το καλύτερο που τελικά μπορείς να κάνεις είναι να αφεθείς με τα μούτρα στα ζωικά σου ένστικτα μέχρι να επιτευχθεί η πλήρης αποχαύνωση του ματαιόδοξου εαυτού σου.Η επιλογή-άλλωστε- μιας ηθικά ελιτίστικης άποψης για τη ζωή, θα επιφέρει το ίδιο αποτελέσμα..Γιατι να αποστερηθείς λοιπόν για μονογαμίζοντες ηθικούς λόγους της σεχουαλικής ευχαρίστησης της παρτούζας?... Δεν υπάρχει λόγος..Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να ελπίζεις σε μια μεταθανάτια ζωη με αναρχοαυτόνομους προσανατολισμούς..

Και να φανταστείς,νόμιζα ότι είχα ανάγκη από ύπνο.Η μέρα μου ξεκίνησε πολύ νωρίς-για κάποιο λόγο που δεν ξέρω-και δεν φρόντισα ως τώρα να τη γεμίσω με τίποτε αξιόλογο.Το αξιόλογο βέβαια για μένα θα μπορούσε να είναι μόνο κάτι νεόφερτο κι έτσι μάλλον είναι απόλυτα δικαιολογημένη η πρωινή μου μετριότητα..Άλλωστε τί το νεωτερίστικο μπορεί να επιφέρει ένας μαλάκας ταρίφας,ένα κρουασάν και ένας νερουλός γαλλικός καφές σ ένα γειτονικό καφέ?Από την άλλη θα πρέπει να αρχίσω να αναρωτιέμαι για τη συμβιβασμένη μου φύση..Μήπως όλος αυτός ο εφησυχασμός δεν στοχεύει ξεκάθαρα στην πολυαγαπημένη μου ηρεμία?Μήπως κατά βάθος παραείμαι κατατρεγμένος από τα στανταρισμένα και παρελθόντεια συμπεράσματα και τα χω παρατήσει?Ο κανονικός κόσμος μεταμφιέζεται , στολίζεται , αρωματίζεται και κάνει κεφάλι σε οτιδήποτε παραλιακό.Βέβαια,όλες οι ανθρώπινες αντιδράσεις υποθάλπτουν μια ψυχασθένεια.Και μάλλον η δική μου συνεπάγεται και μια εν γένει εγκόσμια απόρριψη..Έτσι να το δεχτώ..

είμαι νυχτερινός τύπος..απ αυτούς που προτιμούν να σηκώνονται απ το σεξουαλικό τους κρεβάτι στις 4 η ώρα το πρωί και αναρωτιούνται γιατι πάλι νοιώθουν μόνοι.Και σκέφτονται την πρωινή επιχειρηματολογία που θα δικαιολογήσει την ανακάλυψη από τον εχθρό του φαινομένου της διανυκτέρευσης τους στον καναπέ.

Είναι και επισήμως διαπιστωμένο..Είμαι έρμαιο του εαυτού μου.Εγώ είμαι αυτός ο οποίος θα επιλέξει κατα βούληση τον πρόσιμο οποιασδήποτε ουδέτερης σκέψης μου.Είμαι ο παντοδύναμος διαχειριστής της ψυχολογίας μου και συνάμα διαθέτω την εξαιρετική δυνατότητα να αυτοτροποποιώ την χρωματική διάθεση των στιγμών και των ανθρώπων μου.Παράλληλα,καταφέρνω -επιδεικνύοντας συγκλονιστική αναισθησία-να επιβιώνω των βασάνων μου, πλασάροντας συγκλονιστικής ηλιθιότητος ερμηνείες ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.Αντιμετωπίζω τις θνητές δυσκολιές μου ως θάνατο και διακατέχομαι απο ενα σύνδρομο πανικού που γαληνεύει μόνο όταν ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου.

Στις μέρες και στις νύχτες μου είμαι μόνος.Κι όσο περνούν κυκλικά οι ώρες μου, φεύγει και ο εαυτός μου.Μένω εγώ και φεύγει o εαυτός μου.Όλα ζητούν μια κουβέντα αλλά εγώ ζητώ μια αφορμή.

Στις δύσεις μου,κάθομαι και βλέπω για να ζηλέψω τα χρώματα.Και αυτή η εικόνα,είναι η ηρεμία που ανέχομαι.Που μετά από λίγο θα πνιγεί στον εγωισμό για λίγη συντροφιά και έρωτα.Πόσες φορές τα ξαναείδα,συνεχόμενες?Πόσο απλά συνηθίζεις τις ουσίες αν είσαι μόνος..

Το βράδυ θα ξαναπαίξω το παιχνίδι που μ εξαφανίζει,που με βγάζει απών.Για να ξορκίσω τον εγωισμό που θα συναντήσω και άυριο.

Στις νύχτες μου θα δω τις μέρες μου.

Η μαλακία είναι πως το "θέλω" το δικό σου, αυτοκτόνησε και δεν το ξέρει

Πύρωσε η ώρα μου χτες και σκότωσα το μυαλό μου.Και το παράξενο ήταν ότι δεν πόνεσα.

Μερικές φορές είναι δύσκολο να νοιώθεις και τα μάτια μου συνέχισαν να βλέπουν.Έβγαλα τα ρούχα μου και μαγείρεψα.Τηλεφώνησα σ'ένα φίλο μου και του είπα πως δε θέλω.Και γέμιση ήταν η ικανοποίηση της ζωτικής μου επιθυμίας.

Δε χρειάστηκε να ξημερώσω για να κερδίσω.Ούτε να παίξω για να πλουτίσω το αίμα μου.Στο βάθος,το μεγαλύτερο θέλω μου με ήθελε μόνο.Και δεν κατάλαβα αν όλα αυτά ήταν χειροπέδες ή φωτιά για το τσιγάρο μου.Ένιωσα τον εθισμό μου στην νικοτίνη και το οξυγόνο,τον εθισμό μου στο σώμα μου.Ο Μεσσαίωνάς μου ήταν φως και μασκάρεμα.Ύστερα πίστεψα πως ήταν μίσος άλλων,πως βαριέμαι.Ύστερα πίστεψα πως έχω δύο πόδια κι αφή.Και πως δεν είμαι σε θέση..

Και ξάφνου νά σου το μούδιασμα..Αλλά το καλό το μούδιασμα..ξέρεις..Του βλέμματος..το σοκ..το ξαφνικό..το αναπάντεχο..Και μετά αναρωτιέσαι,είσαι εσύ?Και τι θα κάνεις?Θα φύγεις και εσύ?Όχι πως έμεινες ποτέ αλλά κάτσε..Νομίζω-ή μάλλον θέλω να νομίζω-πως ίσως θα το χες και σύ ανάγκη.Και είναι τρομακτικό ,αλλά νιώθω πως θα μπορούσα να σε ερωτευτώ την επόμενη φορά που θα σ έβλεπα.(Ναι για σένα είναι)(Και ναι,βαρέθηκα την ανθρώπινη μαλακία εδώ μέσα και δε με νοιάζει αν το ξέρεις)

Αποφάσισα και πάλι να μηδενίσω τις ανθρώπινες επαφές μου.
Και έμμεσα τον εαυτό μου,για τις υπέροχες και πηγαίας έμπνευσης επιλογές μου...
Και αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να μεταμορφώνονται σε κάμπιες όταν έρχεται η ώρα της επαφής και της γνωριμίας.
Και η απάντηση ¨φόβος" μου δημιουργεί αναγούλες γιατί η ζωή είναι μικρή.
Και είναι ότι πιο θλιβερό ,το ματαιόδοξο αυτού του αναδυώμενου προσωπείου,γιατί χρωματίζει με σκατί τις στιγμές και εξαφανίζει την οποιαδήποτε ελπίδα λύτρωσης.
Από την άλλη,ίσως είναι ξεκάθαρο πια πως η ανάγκη είναι το χειρότερο καρκίνωμα όλων...
Και γι αυτο βαφτίζεται θεός και λυτρωτής ο οποισδήποτε διαφορετικός και γι αυτό μόνο το άγνωστο έχει ξεμείνει πια για να αξιώνει τον τίτλο του μαγικού.
Ειλικρινά μισώ την μικρότητα και μισώ και όσους με ανάγκασαν να πιστέψω ότι το χρωματιστό,για να μείνει χρωματιστό,μας θέλει σε απόσταση.
Κοίτα που όμως παρ όλα αυτά συνεχίζω να πιστέυω πως είσαι η μόνη μου ελπίδα,κι ας κρύβεσαι πίσω απο 10 σειρές.
Κι ας φοβάσαι να με φέρεις κοντά.

Αν ονειρευόμουν κάτι,αυτό θα ήταν πολύχρωμο και εξελίξημο.Θα ήταν ζωηρό και ήρεμο, με δόσεις κανέλας.Αν ήμουν ρεαλιστής-που είμαι και δεν είμαι-θα ονειρευόμουν μια αγκαλιά γαλάζια,μια αγκαλιά ύπνου άσπρη και μια αγκαλιά έρωτα ρόζ.Κι αν το όνειρό μου αυτό υπήρχε αύριο, θα το πήγαινα βόλτα πάνω στις ράγες,αναζητώντας λίγη κουβέντα και μια ειλικρινή κίνηση που θα με σοκάρει.

Πραγματικά δεν είναι τίποτα..Η υπερδιέγερση σκέψεων μπορεί να προκύψει από το άγχος,την ανασφάλεια,την μεγάλη ανάγκη και την κατανάλωση αλκοόλ σε λάθος χωροχρονικό ορίζοντα.Ένα ψίγμα έρωτος-μονοπλέυρως ανώριμου-μπορεί να προσδόσει εκρηκτική διάσταση σ' ένα αλαζονικό βράδυ αυπνίας σου και να σε οδηγήσει στο να καπνίζεις 5 η ώρα το πρωί τσιγάρα στο μπαλκόνι σου.Τουλάχιστον όμως,θα χεις την ευκαιρία να δεις-μετά από χρόνια συμβιβασμένου ύπνου-τον ήλιο να ανατέλει και τότε,αφου διαπιστώσεις το φτιαχτό του είναι σου,θα σβύσεις το τσιγάρο,ο οργανισμός θα σε βάλει σε safe mode και θα ξυπνήσεις μετά το μεσημέρι με ένα αίσθημα ότι αδίκησες τη μέρα σου.